سپاس و قدردانی
با رفتنش تنهایمان بزرگتر شد. مشق اینبار ما اینست: پدر از بس که جان تداشت مرد و بجای آن مرد با اسب آمد باید بنویسم آن مرد با مرگ رفت اما همیشه در فلب و یاد من جاریست. مرگ چرا ندارد چگونه دارد.
از تمامی دوستان و همشهریان عزیز که مرا مرهون الطاف خود کردند و با من همدردی نمودند سپاسگذارم
+ نوشته شده در سه شنبه چهارم دی 1386ساعت 17:54 توسط محمد علی محراب بیگی
|